ONOTERAPIA

Całkiem przypadkowo dowiedziałam się o ciekawej terapii, wykorzystującej osiołki:) Postanowiłam się z wami podzielić informacjami jakie znalazlam na ten temat. Dostarczylo mi to nie lada zabawy :)

Onoterapia to odmiana hippoterapii lub samodzielna dyscyplina z dziedziny zooterapii. Zwierzęciem, które wykorzystuje się w onoterapii jest osioł (Equus asinus asinus), jedno z najwcześniej udomowionych zwierząt jucznych, używanych czasami jako zwierzę pociągowe lub wierzchowe. W onoterapii sporadycznie wykorzystuje się też muły i ośliki.



CECHY OSŁÓW PRZYDATNE W TERAPII:

1. Wygląd - osioł jest z reguły mniejszy od konia (często ma rozmiar kuca szetlandzkiego), nie wzbudza więc lęku. Poza tym jest jakby karykaturą konia - ma ciosany łeb, wielki brzuch, często łękowaty grzbiet.
2. Charakter - osioł jest wrażliwy, wierny, towarzyski i ciekawski. Struktura społeczna dzikich osłów różni się diametralnie od struktury społecznej dzikich koni: stadu, składającemu się z dość luźno ze sobą związanych osobników, przewodzi najbardziej doświadczona oślica. Ogiery to często nie wykazujący terytorializmu samotnicy. Klacze i wałachy - pomimo przysłowiowego oślego uporu - są znacznie bardziej uległe niż ich końskie odpowiedniki.
3. Wytrzymałość - nie jest tak wymagający pod względem ilości i jakości pożywienia i wody, co koń.
4. Bezpieczeństwo - jako niższy i mniej płochliwy od konia osioł doskonale nadaje się do wszelkich zajęć z dziećmi. Nawet wykazujące terytorializm ogiery, pod odpowiednią ręką, nie stwarzają zagrożenia.
5. Chód osła - osioł jest bardziej stateczny niż koń. Pod siodłem niechętnie przechodzi do klusa, a tylko sporadycznie i bez obciążenia do galopu. Idąc stepem osioł ma proporcjonalnie dłuższy krok niż koń, jednocześnie ma węższy grzbiet, co ułatwia jazdę.

 ZASTOSOWANIE ONOTERAPII:

• dysfunkcja wzroku
• uszkodzeniami neurologicznymi, w tym z mózgowym porażeniem dziecięcym, z ADHD, po urazach czaszkowo-mózgowych
• chorobami psychicznymi i zaburzeniami emocjonalnymi
• upośledzeniem umysłowym
• niedostosowaniem społecznym
• z wadami ortopedycznymi w tym skoliozą, wadami postawy, po amputacji lub niedorozwojem kończyn
• wadami genetycznymi np. zespół Downa
• wodogłowiem, przepukliną oponowo-rdzeniową
• opóźnieniem ruchowym
• chorobami mięśni

Bibliografia:
 http://pl.wikipedia.org/wiki/Onoterapia

FELINOTERAPIA

Chyba jedna  z najsłodszych rodzai terapii, którą sama wykorzystuje:) Koty nie wymagają tyle opieki i uwagi co psy, dzięki czemu jest baardzo wygodna. Zapraszam do zapoznania się z informacjami!:)

Felinoterapia, jest terapią, wykorzystującą w leczeniu koty.Nazwa wywodzi się z łacińskiego słowa felis ( kot ) oraz greckiego therapeia ( opieka, leczenie ). Felinoterapia jest jednym z rodzajów zooterapii lub inaczej animaloterapii.
Główną ideą zooterapii jest to, że obcowanie ze zwierzakiem ma pozytywny wpływ na poprawę zdrowia fizycznego i psychicznego człowieka. Pierwszą fundacją. którą prowadziła regularną felinoterapię była Fundacja DOGTOR.

KTO POWINIEN SKORZYSTAĆ Z FELINOTERAPII?
 Felinoterapię jest przydatna w terapii osób starszych oraz dzieci niepełnosprawnych (zarówno umysłowo, jak i ruchowo). Ma ona zastosowanie w przypadku takich chorób jak: nadpobudliwość, ADHD, autyzm, zespół Aspergera, zespół Downa, zaburzenia zachowania i emocji, zaburzenia lękowe, nieśmiałość i zahamowanych społecznie, depresja, choroba Alzheimera, różne inne choroby psychiczne, uszkodzenia słuchu, uszkodzenia wzroku, dystrofia mięśniowa, artretyzm itp.

                                                                                  NA CZYM POLEGA TEN RODZAJ TERAPII?

Polega na drapaniu, głaskaniu, spędzaniu czasu z kotem (fizyczny kontakt z kotem) stymuluje organizm człowieka do produkcji endorfin, tłumi także uczucie bólu. Obcowanie z kotem cudownie rozwija wrażliwość u dzieci. Koty uczą też dzieci empatii. Dziecko rozpoznaje sygnały wysyłane przez kota w naturalny sposób- i reaguje na nie. Bardzo często okazuje uczucia. Taki kontakt uczy i ułatwia doświadczać otoczenie. Ponadto uczy dziecko cierpliwości oraz samokontroli.

JAK PRZEBIEGAJĄ ZAJĘCIA TERAPEUTYCZNE ?

Najlepiej, żeby zajęcia felinoterapii odbywały się regularnie wtedy można zaobserwować efekty tej terapii. Korzystny wpływ felinoterapii występuje zarówno w kontekście pedagogicznym, jak i terapeutycznym. Zajęcia z felinoterapii mogą być prowadzone indywidualnie w pracy terapeutycznej z dziećmi lub dorosłymi (głównie osobami starszymi) albo w niewielkich grupach. 

W terapii indywidualnej obecny jest pacjent, terapeuta (psycholog), no i oczywiście kot. Kot „działa” w ten sposób, że zmniejsza opór w kontakcie terapeutycznym, który jest związany ze stresem (stres może występować zwłaszcza podczas pierwszych spotkań z psychologiem/psychoterapeutą). Kiedy w trakcie takiego spotkania obecny jest kot, to staje się on tematem wspólnym dla pacjenta i terapeuty (sprawdza się to zwłaszcza w przypadku dzieci).

Zajęcia grupowe przeważnie dedykowane są dzieciom. 

W terapii grupowej kot jest w pewnym sensie jednym z uczestników zajęć. Każdy może mieć bezpośredni kontakt z kotem. Można głaskać kota, bawić się z nim, dopuszczalne jest nawet karmienie kota. Terapię wzbogaca się opowieściami o kotach, rozmową na temat kotów i innych zwierząt. Dlaczego to pomaga? Tak jak w terapii indywidualnej, możemy mówić tu o redukcji stresu, redukcji oporu. Również w przypadku terapii grupowej psycholog zyskuje płaszczyznę do dialogu.

 Bibliografia:
 http://www.cats.alpha.pl/felinoterapia.htm
 http://pl.wikipedia.org/wiki/Felinoterapia

HORTITERAPIA

Terapeutyczna rola ogrodnictwa

Zapewne wielu z Was pierwszy raz spotkało się z terminem Hortiterapii. Muszę przyznać, że ja także do niedawna nie wiedziałam o istnieniu takiej formy terapii, aż do momentu kiedy usłyszałam coś na ten temat w telewizji. Od razu postanowiłam poszukać o tym informacji w internecie i zamieścić je na blogu. 

Hortiterapia, czyli terapia ogrodnicza, stawia w Polsce dopiero swoje pierwsze kroki. Stosowana jest na większą skalę w krajach zachodnioeuropejskich, a także Azji. Hortiterapia to nie tylko bierne przebywanie w ogrodzie, choć i taki sposób spędzania czasu, jest dla chorego wytchnieniem: spacer, podziwianie piękna ogrodu, doznania sensoryczne, jakich doświadcza w ogrodzie, stanowią bardzo korzystną „odskocznię” dla codziennych problemów. Równie ważna jest jednak aktywna praca z roślinami: sadzenie, pielęgnacja, czy właśnie zajęcia florystyczne, na których uczestnicy samodzielnie układają kompozycje kwiatowe.

Zajęcia terapeutyczne prowadzone są oczywiście pod kontrolą wykwalifikowanych rehabilitantów, którzy czuwają nad tym, aby w czasie pracy z roślinami, dzieci w sposób prawidłowy wykonywały np. ruch ręką: „Jeśli dziecko wykonuje ruch nieprecyzyjnie, to jego ułożenie ręki trzeba skorygować, inaczej ten ruch będzie powielany w sposób nieprawidłowy, a wtedy nie pomagamy, tylko nasilamy objawy chorobowe” – podkreśla dr Grażyna Staudt-Spychałowicz, specjalista chorób dzieci i rehabilitacji, kierownik Działu Rehabilitacji WSSDz im. św. Ludwika. Hortiterapia jest uzupełnieniem podstawowej rehabilitacji, jaką dzieci muszą wykonywać w szpitalu i w domu. „Oprócz aspektów typowo terapeutycznych, hortiterapia może być też sposobem na spędzanie czasu, a chory człowiek ma tego czasu wielokrotnie za dużo. Choroba działa depresyjnie. Kiedy człowiek zdrowy ma problem, to stara się wyjść z domu, odwrócić swoje myśli od tego problemu, a chory nie może wyjść” – zauważa dr Grażyna Staudt-Spychałowicz.

Jeżeli kogoś zainteresował ten temat to polecam artykuł:

http://www.wkrakowie.pl/czytaj/hortiterapia--terapeutyczna-rola

KABARET "DRZEWO A GADA"

W tej notce chciałabym Wam przybliżyć działalność kabaretu "Drzewo A gada". Jest to naprawdę niezwykły kabaret, który bawi i szokuje dystansem do siebie i swojej niepełnosprawności. Tworzy go dwóch chłopców, Patryk Laksa oraz Jakub Nowrotek, którzy sami siebie określają jako „młodych ludzi z oryginalnie ukształtowanymi kończynami dolnymi”. Patryk choruje na dziecięce porażenie mózgowe, Jakub cierpi na szpotawość stóp. Teksty dla chłopców pisze ksiądz Marek Wójcicki - ten sam, który kiedyś zainicjował powstanie Absurdalnego Kabaretu. Mają na swoim koncie dziesiątki koncertów, skeczów, monodramów i sztuk. Swój talent prezentują w najróżniejszych miejscach: domach kultury, domach dziecka, szkołach, teatrach i kościołach. Mimo niepełnosprawności z łatwością odnajdują się na scenie i bawią publiczność. Poprzez swój przykład integrują osoby niepełnosprawne i osobami pełnosprawnymi.

Ponadto znalazłam bardzo ciekawy reportaż o działalności tego kabaretu. Znajdują się tam także fragmenty występów oraz wypowiedzi ich członków.  Gorąco polecam! ;)

CHROMOTERAPIA

                                                 CZYM JEST CHROMOTERAPIA?

Chromoterapia to inaczej leczenie kolorem.Przez wieki używano wiedzę o kolorach, do przywracania nimi równowagi i harmonii w organizmie człowieka i otoczeniu.
Kolory działają w dwóch kierunkach. Mogą pobudzać i uspokajać, podniecać lub usypiać, drażnić lub koić, oziębiać albo ogrzewać. Każda barwa wywiera inny wpływ na nasz umysł i ciało.

                                                 JAK DZIAŁA CHROMOTERAPIA?

 Głównym narzędziem leczniczym w chromoterapii jest światło o odpowiedniej barwie. Dotknięte chorobą miejsca na ciele pacjenta naświetla się właściwym kolorem, np. przepuszczając wiązkę światła białego przez barwny filtr. Początkowe seanse trwają ok. 15 minut, potem przedłuża się je do pół godziny na nawet godziny. Odmianą tej terapii jest koloropunktura - naświetlanie wiązkami kolorowego światła odpowiednich receptorów akupunkturowych. Naświetlać można także wodę do picia. Chromoterapia zaleca także spożywanie pokarmów o odpowiednim kolorze, ubieranie się w określone barwy i kąpiele w kolorowej wodzie. Ważne jest też, żeby przebywać w pomieszczeniach, gdzie dominuje dany kolor.

                                                ZASTOSOWANIE CHROMOTERAPII

 Terapeuci wiedzą, że poszczególne barwy mają różne długości fal. Znając te długości, wiedzą, jaką barwę wykorzystać w leczeniu konkretnego schorzenia.
I tak np: barwy ciepłe stosuje się w terapiach służących pobudzeniu aktywności, natomiast barwy zimne służą do wywołania efektu uspokajającego.
Stosunkowo niedawno odkryto, że odpowiedni dobór kolorów może tak silnie wpływać na psychikę i emocje, że zaczęto ten fakt wykorzystywać w szpitalach do wspomagania procesów leczenia. Na świecie są już szpitale, w których zależnie od potrzeb pacjentów sale mają różne kolory: czerwony służy do pobudzania energii chorych, pomarańczowy przywraca im radość, zielony poczucie równowagi, turkusowy zwiększa odporność, a niebieski pomaga odzyskać spokój i ukojenie. Należy jednak pamiętać, że niewłaściwie stosowana chromoterapia może wywołać też wiele skutków ubocznych. Dlatego ta terapia nie powinna być stosowana na własną rękę.

                                         KOLORY I ICH WŁAŚCIWOŚCI LECZNICZE:

• czerwony - wzmacnia organizm (zwłaszcza mięśnie, pęcherzyk żółciowy i śledzionę). Pobudza, przyspiesza tętno i krążenie, podnosi temperaturę ciała, pobudza przemianę materii. Wskazania: reumatyzm, przeziębienie, neurastenia
• pomarańczowy - regeneruje i wzmacnia, nieco delikatniejszy w działaniu od czerwonego. Stymuluje oddychanie i krążenie, reguluje ciśnienie krwi. Związany ze śledzioną, reguluje przemianę materii. Odpowiedzalny za funkcje seksualne. Wzmacnia koncentrację. Wskazania: kłopoty z oddychaniem, astma, katar, skurcze, dolegliwości związane z nieprawidłowym funkcjonowaniem nerek.
• żółty - działa na mięśnie, układ pokarmowy - pobudza metabolizm. Wzmacnia psychikę: aktywizuje i pobudza do działania, napełnia optymizmem. Pomaga odzyskać radość, wydobyć z depresji. Wskazania: choroby wątroby, problemy z układem pokarmowym, reumatyzmem, złe samopoczucie, chroniczne zmęczenie.
• zielony - barwa uspokajająca i odprężajaca. Wzmacnia serce, układ krążenia, wycisza, relaksuje, obniża ciśnienie krwi i przywraca równowagę. Wskazania: nadciśnienie, bezsenność, problemy z układem krążenia, reumatyzm
• niebieski - relaksuje i usypia, odpręża układ nerwowy. Działa przeciwnie do koloru czerwonego. Posiada działanie uaktywniające procesy wewnątrzkomórkowe, działa korzystnie na tkankę łączną, śluzówkę, płyny surowicze i limfę. Wskazania: nerwica, żółtaczka u niemowląt, skurcze żołądka, wrzody, ból gardła, epilepska, zapalenie oczu, ból zębów, migreny.
• fioletowy - uspokaja, odpręża, zmniejsza pobudzenie nerwowe. Korzystnie działa na pracę umysłu, stymulując wysiłek intelektualny. Wskazania: zatrucia organizmu, problemy z układem krążenia, intensywny wysiłek fizyczny. 

  Bibliografia:

  http://santi.manifo.com/leczenie-kolorami

  http://zdrowylink.pl/chromoterapia-leczenie-kolorami

  http://pl.wikipedia.org/wiki/Koloroterapia

HIPOTERAPIA

"Hipoterapia jest  formą rehabilitacji psycho-ruchowej, do której stosuje się konia. Jest jedną z form rehabilitacji wieloprofilowej, czyli oddziałującej jednocześnie ruchowo, sensorycznie, psychicznie i społecznie. Stosowana jest zarówno u dzieci, u młodzieży, jak i u dorosłych."

Wielu osobom hipoterapia kojarzy się bardziej z hipopotamami, 

a nie z końmi , a zatem skąd ta nazwa ?

Słowo hipoterapia pochodzi od greckiego hippos, czyli koń, drugi człon tego wyrazu to terapia, czyli działanie mające na celu przywracanie zdrowia. Tak więc hipoterapia to przywracanie zdrowia  przy pomocy koni.

Już Hipokrates w V wieku p.n.e. zalecał jazdę konną jako gimnastykę pobudzającą funkcje organizmu i łagodzącą różne schorzenia. Sokrates (469-399 p.n.e.) natomiast doszedł do wniosku, że jazda konna zajmuje wśród ćwiczeń gimnastycznych istotne miejsce, gdyż ćwiczy nie tylko ciało, ale i zmysły.

Oddziaływanie hipoterapii:

Strefa fizyczna: podnoszenie ogólnej sprawności, normalizacja napięcia mięśniowego; torowanie prawidłowego wzorca chodu; poprawa koordynacyjnych zdolności motorycznych, głównie równowagi i poczucia rytmu; poprawa orientacji w przestrzeni i schemacie własnego ciała; stymulacja i normalizacja czucia głębokiego i powierzchniowego. 

Strefa emocjonalno-motywacyjna: wzrost motywacji i akceptacji procesu terapeutycznego; zwiększenie poczucia własnej  wartości; zmniejszenie zaburzeń emocjonalnych. 

Strefa poznawcza: stymulacja odbioru wrażeń zmysłowych; poprawa percepcji wzrokowej i słuchowej; stymulacja uwagi, pamięci, myślenia, mowy; nabywanie i rozwijanie nowych umiejętności. 

Strefa społeczna: aktywizacja psychospołeczna, rozwijanie pozytywnych relacji społecznych.

ZESPÓŁ HIPOTERAPEUTYCZNY

-Lekarz prowadzący lub konsultujący zespół.

-Wykwalifikowany hipoterapeuta.

-Współpracownicy: fizjoterapeuta, psycholog, pedagog, pedagog specjalny, logopeda, neurolog, ortopeda lub inny specjalista w zależności od specyfiki problemu pacjenta.

Poniżej zamieszczam krótki, 5-cio minutowy filmik, który jest w formie wywiadu z hipoterapeutką oraz matką jednej z podopiecznych. Gorąco polecam! ;)

Źródła:

1. http://www.helenow.pl/hipoterapia/hipoterapia_formy.html

2.  http://pl.wikipedia.org/wiki/Hipoterapia

3. http://jankomuzykant777.wordpress.com/2012/03/07/wywiad-o-hipoterapii/

MUZYKOTERAPIA

Bardzo popularną i wykorzystywaną przez wielu ludzi na co dzień, jest muzykoterapia. Wykorzystuje ona muzykę oraz jej elementy w celu przywracania zdrowia fizycznego, jak i psychicznego. Ciekawostką jest fakt, iż muzykoterapia stosowana była już w czasach plemiennych, kiedy to szaman w trakcie rytuałów leczniczych stosował śpiew, grę na instrumentach oraz taniec jako formę terapii. Obecnie stosuje się ją również w walce z niepełnosprawnością.

Ze względu na techniki stosowane obecnie w muzykoterapii, dzielimy ją na:
MUZYKOTERAPIĘ AKTYWNĄ-do której zalicza się oddziaływania angażujące „fizycznie” (jak śpiew, gra na instrumentach, ruch przy muzyce, improwizacja)
MUZYKOTERAPIĘ RECEPTYWNĄ- podstawą jest słuchanie muzyki, relaksacja i wizualizacja.

Równolegle dzielimy ją również na:
MUZYKĘ W TERAPII- muzyka stosowana jest jako element każdej sesji – istotny, jednak nie zawsze podstawowy. Często stanowi tło lub uzupełnienie stosowanych technik psychoterapeutycznych czy ćwiczeń rehabilitacyjnych.
MUZYKA JAKO TERAPIA- wyznacza muzyce priorytetowe miejsce w czasie każdej sesji. Uznaje się, że już sam kontakt z muzyką, jej odtwarzanie lub tworzenie ma znaczący walor terapeutyczny.

W sesji muzykoterapii, może uczestniczyć każdy, niezależnie od wieku i płci. Przeciwwskazania odnoszą się jedynie do osób cierpiących na tzw. epilepsję muzykogenną oraz w przypadkach ostrych stanów psychotycznych.

 Współcześnie na świecie istnieje kilka głównych modeli muzykoterapii, pośród których należy wymienić:

• Muzykoterapia kreatywna (zwana również muzykoterapią Nordoff-Robbins)
• Wizualizacja Kierowana z Muzyką (Guided Imagery and Music)
• Muzykoterapia improwizacyjna
• Muzykoterapia zorientowana analitycznie
• Muzykoterapia behawioralna

W Polsce zaś najbardziej znane są metody:

• Portret Muzyczny (E. Galińskiej)
• Mobilna Rekreacja Muzyczna (M. Kierył)
  
  Elementy muzyki:
  
• rytm (uporządkowanie materiału muzycznego w czasie)
• melodia (uszeregowanie wysokości dźwięku)
• barwa
• dynamika
• agogika (tempo)
• harmonia (współbrzmienie kilku dźwięków)

Muzyka wpływa na:

• samopoczucie człowieka
• napięcie mięśni
• układ krążenia (podwyższa lub obniża puls)
• działa na układ pokarmowy i oddechowy
• odpowiednio dobraną muzykę stosuje się w łagodzeniu bólu i w czasie zabiegów chirurgicznych, stomatologicznych, w położnictwie i ginekologii
• oddziaływanie muzyką stosuje się w chorobach psychosomatycznych, a także w rehabilitacji narządów ruchu

Cele muzykoterapii:

• uspokojenie, rozluźnienie
• poznanie (cel dydaktyczno-poznawczy)
• zabawa
• poznanie siebie nawzajem
• kulturotwórcza
• wytworzenie za pośrednictwem muzyki równowagi pomiędzy sferą przeżyć emocjonalnych a procesami fizjologicznymi

Funkcje:

• muzyka pozwala na docieranie do głęboko ukrytych konfliktów oraz wydobywa i aktywizuje emocje
• poprawa nastroju uczestnika oraz realizacja ćwiczeń zaburzonych sfer psychicznych
• dostarczenie pozytywnych przeżyć uczestnikowi
• pozwala na specyficzne doznania mogące doprowadzić do głębszego zainteresowania muzyką
• wspólne przeżywanie pozytywnych emocji daje szansę na przełamanie barier nieśmiałości, rozładowanie napięcia
• stwarzanie okazji do zabawy

Zródła:
www.wikipedia.org/muzykoterapia
http://www.tematy.info/artykuly/terapia1.htm